Lankamuslim.org

One World One Ummah

இஸ்லாத்தின் பார்வையில் இந்த உலகமும் நாமும்

leave a comment »

New_World_Order.உஸ்தாத் ரஷீத் ஹஜ்ஜுல் அக்பர்: பொறுப்புணர்வை அதிகமாகப் பெற்றவர்கள்தான் உலகில் கடுமையாக உழைக்கிறார்கள் முன்னேறுகிறார்கள் சாதிக்கிறார்கள் வெற்றிகளை ஈட்டுகிறார்கள். அத்தகையவர்களுக்கான உதாரணங்கள், சொல்லும் அவசியம் இல்லாத அளவு உலகில் நிறைந்து கிடக்கின்றன. அவர்களின் பொறுப்புணர்வுகள் பல்வேறு பின்புலங்களால் தோற்றம் பெறுகின்றன. ஜப்பானியர்களின் பொறுப்புணர்வு தேசத்தை கட்டியெழுப்ப வேண்டும். உலகில் தமது தேசம் தலைநிமிர்ந்து நிற்க வேண்டும் என்ற பின்புலத்தை கொண்டது. சீனர்களின் பொறுப்புணர்வு உழைத்தால்தான் வாழ்வு எனவே, ஒவ்வொரு தனி மனிதனும் உழைத்தாக வேண்டும் என்ற பின்னணியில் தோற்றம் பெறுகிறது. அமெரிக்கர்களின் பொறுப்புணர்வு உலக மேலாதிக்கத்தைக் கொண்டவர்கள் நாம் அதனை எப்போதும் தக்கவைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற பின்புலத்தில் தோற்றம் பெறுகின்றது. இனவாதம், மதவாதம் என்பவற்றின் அடிப்படையிலும் பலர் தமது சமூகத்தின் பொறுப்புணர்வுகளை உசுப்பி எழுப்ப முயற்சிக்கின்றனர்.

முஸ்லிமின் பொறுப்புணர்வு எந்தப் பின்புலத்தைக் கொண்டது? எவ்வாறான அடிப்படைகளிலிருந்து தோற்றம் பெறுகிறது? எத்தகைய பரிமாணங்களைக் கொண்டிருக்கிறது என்பது இங்கு நோக்கத்தக்கது.

முஸ்லிமின் பொறுப்புணர்வு இரண்டு வகையான பின்புலங்களைக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு பின்புலம் உலகமாகும். எனினும், ஏனையோர் பார்க்கும் பார்வையிலான உலகமல்ல அது. இக்கட்டுரையின் இறுதிப் பகுதியை வாசிக்கும்போது அதனை நீங்கள் உணரலாம்.

அடுத்த பின்புலம் மறைவான உலகமாகும். இந்தப் பின்புலத்திலிருந்துதான் முஸ்லிமின் பொறுப்புணர்வு உண்மையில் ஊற்றெடுக்
கின்றது.

மறைவான உலகம் மூன்று அடிப்படைகளைக் கொண்டது. இறையுணர்வு, மறுமை சிந்தனை, இறைவழிகாட்டல் என்பனவே அவை.

பொறுப்புணர்வின் மூலவூற்று இறையுணர்வு (தக்வா) ஆகும். வாழ்வு, வாழ்வாதாரம், மரணம், மீட்சி, விசாரணை, வெகுமதி, தண்டனை என சகலதையும் தன் கைவசம் வைத்திருக்கும் அல்லாஹ்வை உணர்வதுதான் முஸ்லிமின் முதலாவது பொறுப்புணர்வாகும்.

அல்லாஹ்வை உணராமல், அவனை சார்ந்திருக்காமல் அவனது தயவை நாடாமல், அவனது அருள்களுக்கு நன்றி செலுத்தாமல், அவனை வணங்கி வழிபடாமல், அவனிடம் தனது குறைகளை முறையிட்டு தேவைகளை கேட்காமல், அவனது வாக்குறுதிகளை நம்பாமல், அவனது தண்டனைகளுக்கு அஞ்சாமல் அல்லாஹ்வின் வானத்தின் கீழ், அவனது பூமியின் மேல் வாழ்வது பொறுப்பற்ற செயலாகும்.

அது எத்தகைய பொறுப்பற்ற செயல் எனின், ஒரு கயிற்றில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறான் மனிதன். கயிற்றை ஓர் எலி அரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. (அதாவது அவனது வாழ்நாள் கரைந்து கொண்டிருக்கிறது). கீழே ஒரு பாதாளம். அங்கே விஷ ஜந்துக்கள் இருக்கின்றன. அதுதான் அவனது புதைகுழி. அவனது நாவில் இடையிடையே கொம்புத் தேனிலிருந்து ஓரிரு துளிகள் விழுந்து கொண்டிருக்கின்றன. (அதுதான் உலக இன்பங்கள்) மனிதன் அதை மெய்மறந்து அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கின்றான்.

இது எத்துணை பொறுப்பற்ற செயல் என்பதை அதிகம் விளக்க வேண்டியதில்லை. பொறுப்பான செயல் யாதெனில், அறுபடுகின்ற கயிறுகளை விட்டு விட்டு அறுபடாத கயிற்றைப் பற்றிப் பிடிப்பதாகும்.

யார் தாகூத்களை நிராகரித்து விட்டு அல்லாஹ்வை (மட்டும்) விசுவாசிக்கின்றாரோ அவர் அறுபடாத கயிற்றைப் பலமாகப் பற்றிப் பிடித்துக் கொண்டார்” என இந்த உண்மையை அல்குர்ஆன் தெளிவுபடுத்துகின்றது.

மனிதனிடம் இருக்க வேண்டிய முதலாவது பொறுப்புணர்வுதான் அது. அதிலிருந்து கிளை விடுகின்ற பொறுப்புணர்வுகள் ஏராளம் அவற்றுள் ஈண்டு குறிப்பிடத்தக்க இரண்டை நோக்குவோம். அவற்றுள் அடுத்த உணர்வுதான் ஏமாற்றும் உலகில் ஏமாறாமல் வாழ்வதாகும். உலகம் ஒரு தங்குமிடம் என்பதே உண்மை. எனினும், அந்த உண்மையை உணராமல் மனிதன் அதனை தனது வாழ்விடமாக கருதிக் கொண்டான். உலகமும் அப்படியொரு மாயையை மனிதனுக்குள் ஏற்படுத்துகிறது. உலகமே வாழ்வு என்ற மாயை தான் அது. அந்த மாயையால் மனிதன் ஏமாறுகின்றான்.

அறிவும் ஆராய்ச்சித் திறனும் சிந்தனையும் கொடுக்கப்பட்ட மனிதனின் கோமாளித்தனமே அது. உலகம் உண்மையில் தற்காலிகமானது. எனினும், அதில் ஒரு போட்டி இருக்கிறது. போட்டிக்கான அம்சம் யாதெனில், உள்ளத்திலும் உலகத்திலும் அமைதியை ஏற்படுத்துவதே. சிலர் அமைதியை சீர்குலைப்பார்கள் சிலர் அமைதியை நிலைநாட்டப் போராடுவார்கள் பலர் போட்டியில் பங்குபற்றாமல் வேறு பொழுதுபோக்குகளிலும் இன்பங்களிலும் மூழ்கியிருப்பார்கள். இந்த மூன்று சாரார்களில் அமைதியை நிலைநாட்டுவோர் தவிர்ந்த இரு அணியினரும் ‘உலகமே வாழ்க்கை’ என்று ஏமாந்தவர்களாகும். உள்ளத்திலும் உலகத்திலும் உண்மையான அமைதியைக் கொண்டு வருவதற்
காக உழைக்கின்றவர்களே பிறந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றுகின்றவர்கள் இன்னும் அவர்கள்தாம் தமது பொறுப்பை உணர்ந்தவர்களுமாவர்.

அவர்கள் வென்றால் உலகம் உய்வு பெறும்… அவர்கள் வென்றால் அவர்களது எதிரிகள் பழிவாங்கப்பட மாட்டார்கள்… அவர்கள் வென்றால் உலகத்தையும் அதன் வளங்களையும் சுருட்டி தமது பக்கற்றுக்குள் திணிக்க மாட்டார்கள். ஏனெனில், அவர்கள் உலகத்தை சுருட்டுவதற்காக இந்தப் போட்டிக்கு வரவில்லை. மயக்கும் உலகத்தால் மயங்கி அவர்கள் ஏமாந்து விட மாட்டார்கள். அவர்கள் செய்த பணிக்கு அவர்கள் எதிர்பார்க்கும் சன்மானம் மறுமையின் வீடான சுவர்க்கமே!

இந்த அணி உலகில் தோல்வியடைந்தாலோ அல்லது அழிந்து போனாலோ அந்த அழிவு, தோல்விகளால் அவர்கள் துவண்டு போகவும் மாட்டார்கள். காரணம், உலகம் இறுதியானதல்ல. அதன் வெற்றி, தோல்விகளும் இறுதியானவையல்ல. இங்கே அழிந்தவர்கள் அங்கே வாழலாம். இங்கே வாழ்ந்தவர்கள் அங்கு நிரந்தரமான இழிவுகளுக்கும் ஆளாகலாம். இவ்வாறு மயக்கும் உலகத்தால் மயங்காதிருப்பதும் மறுமையின் வீட்டை கோட்டை விடாமலிருப்பதும் பொறுப்புணர்வின் அடுத்த கிளையாகும். இதனை மறுமை சிந்தனை என்று குறிப்பிடலாம்.

பொறுப்புணர்வின் மூன்றாவது கிளை யாதெனில், முன்னால் கூறப்பட்ட இரு கிளைகளையும் அவற்றுக்குரிய ஆழத்தோடும் அகலத்தோடும் விளங்கிக் கொள்வதாகும். இந்த விளக்கத்தை சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிறைவாக தருவதற்கே அல்லாஹ் தனது நபிமார்களை அவனது வழிகாட்டல்களோடு உலகுக்கு அனுப்பி வைத்தான். அந்த வழிகாட்டல்களின் இறுதி வடிவம் 1400 வருடங்களுக்கு முன்னரே நிறைவு ஙெ்ய்யப்பட்டு விட்டது. சிறியதொரு மாற்றத்திற்கோ திரிபுக்கோ உட்படாமல் இன்று வரை அந்த வழிகாட்டல் பாதுகாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அத்தகைய
வழிகாட்டல்களை வாழ்க்கைக்கு ஆதாரமாக எடுத்துக் கொள்வதுதான் பொறுப்புணர்வின் மூன்றாவது கிளையாகும்.

அந்த வழிகாட்டல் மறக்கப்பட்டாலோ அல்லது மறுக்கப்பட்டாலோ திசையறி கருவியில்லாமல், காலநிலை மாற்றங்களை முன்கூட்டியே அறிவதற்கான ஏற்பாடு இல்லாமல் கடல் பயணம் செய்வது போன்று மனித வாழ்வு தத்தளிக்கும். அது தனி மனிதனது வாழ்வாக இருக்கலாம். குடும்ப, ங்மூக, வாழ்வாக இருக்கலாம். வாழ்வு எதுவாக இருந்தாலும் அது தடம் புரளவே செய்யும்.

தனது வாழ்க்கையை ஓட்டிச் செல்ல தன்னால் முடியும் என்ற பொறுப்பற்ற தன்மையினால்தான் இந்த தடம் புரளல் மனித வாழ்வை அலைக்கழிக்கின்றது. இந்த பொறுப்பற்ற தன்மையினால் இன்றைய உலகில் வாழ்க்கையை தொலைத்தவர்கள் அல்லது தடம் புரண்டவர்கள் மூன்று வகையினராக இருக்கின்றனர்.

1. தமது உலகத்தை ஒழுங்குபடுத்தி உள்ளங்களை தொலைத்தவர்கள் முதல் வகையினர். உலகின் வளர்ந்த நாடுகளிலேயே இத்தகையவர்கள் அதிகபட்சம் வாழ்கின்றனர்.

2. தமது உலகத்தையும் உள்ளங்களையும் ஒழுங்குபடுத்தி வாழ்வதற்கான அவகாசத்தை பறிகொடுத்தவர்கள். இவர்கள் கலாசாரங்களாலோ அல்லது ஆயுதங்களாலோ ஆக்கிரமிக்கப்பட்டவர்கள். உலக நாடுகளில் வசிக்கின்ற
அதிகமான பொது மக்கள் இந்த வகையை சார்ந்தவர்களே.

3. மூன்றாம் வகையினர் முன்னையவர்களை சீர்திருத்
தவோ அல்லது எதிர்க்கவோ முற்பட்டு தீவிரவாதத்தில் தஞ்சமடைந்தவர்கள். இவர்கள் பேசுவது அல்லாஹ்
வின் போதனைகளைத்தான். எனினும், வளர்ப்பது இஸ்லாமிய பாரம்பரியங்களையல்ல. அழிப்பது அக்கிரமங்களையுமல்ல. மாறாக, இரண்டாவது வகையினரின் பிரச்சினைக்கு எண்ணெய்யூற்றுபவர்களே இவர்கள். இஸ்லாத்தின் வழிகாட்டல்கள் இவர்களால் கொச்சைப்படுத்தப்படும்.

ஆக இறையுணர்வு, மறுமை சிந்தனை இறைவழிகாட்டல் என்பன இல்லாமல் மனித வாழ்வு சிறக்க முடியாது. சிறந்தாலும் அது ஒரு பக்க சிறப்பாக இருக்குமே தவிர நிறைவானதாக இருக்காது. இந்த வகையில் மேற்கூறப்பட்ட மூன்று அடிப்படைகளோடு இணைந்ததாக பொறுப்புணர்வு தோற்றம் பெறுமானால், அது மனிதனின் வாழ்க்கைப் பாங்கையே (Life Style) மாற்றி விடுகின்றது.
மூன்று விடயங்கள் மனிதனின் வாழ்க்கைப் பாங்கை ( Life Style ) தீர்மானிக்கின்றன:

1. மனிதர்கள் பற்றிய பார்வையும் அவர்களுடனான உறவும்

2. உலக வளங்களையும் செல்வங்களையும் கையாளும் முறை

3. வாழ்க்கைக்கு என வகுத்துக் கொள்ளும் இலட்சியங்கள்

மனிதனின் பொறுப்புணர்வு ஆரம்பத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட மூன்று அடிப்படைகளிலிருந்து தோற்றம் பெறுமாயின், இறுதியாக நாம் குறிப்பிட்ட மூன்று விடயங்களிலும் அதன் தாக்கம் பலமானதாக இருக்கும். அது மட்டுமல்ல பின்னைய மூன்று விடயங்களிலும் வர வேண்டிய பொறுப்புணர்வையும் அது தீர்மானிக்கும்.

1. மனிதர்கள் பற்றிய பார்வை
இன்றைய உலகம் என்னதான் சமத்துவம் பேசினாலும் மனித உரிமைகளுக்காக போராடினாலும் மனித உரிமைகளைப் பாதுகாக்க சட்டம் இயற்றினாலும் அரசியல் பொருளாதார நோக்கங்களுக்காக இனம், மதம் பிரதேசம் போன்ற பெயர்களால் மனிதனை மிக மோசமாக நசுக்கவே செய்கின்றது. அதனால் மனிதன் இழிவுபடுத்தப்படுகிறான். சொந்த மண்ணிலேயே அகதியாக்கப்படுகிறான்.

மனிதன் பற்றிய பார்வை பிழையானதால்தான் இந்த அவலம் மனிதனுக்கு ஏற்பட்டிருக்கின்றது. மனிதன் அல்லாஹ்வின் பிரதிநிதி. அவனை சட்டம் ஆள வேண்டுமே தவிர மதவெறிகளும் இன வெறிகளும் மொழி மற்றும் பிரதேச வெறிகளும் ஆளக் கூடாது. அவனுடனான உறவு புனிதமாக இருக்க வேண்டும். உலக நலன்களின் அடிப்படையில் அந்த உறவைத் தீர்மானிக்கக் கூடாது. அந்த உறவில் ஒருவருக்கு ஒருவர் பாதிப்புக்களை ஏற்படுத்தினால் பாதிக்கப்பட்டவர் மன்னிக்காத வரை பாதிப்பை ஏற்படுத்தியவரை அல்லாஹ் மன்னிக்க மாட்டான். அல்லாஹ்வை வணங்குவதால்கூட அந்த மன்னிப்பு அநீதியிழைத்தவருக்கு கிடைக்க மாட்டாது. அநீதியிழைக்கப்பட்டவர் எந்த இனத்தை, எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவராக இருப்பினும் சரியே. இறையுணர்வு, மறுமை சிந்தனை, இறைவழிகாட்டல் என்பன இல்லா விட்டால் இந்தப் பொறுப்புணர்வு தோற்றம் பெறுவது அசாத்தியமே.

2. வளங்கள், செல்வங்கள் பற்றிய பார்வை:
இறையுணர்வு, மறுமை சிந்தனை மற்றும் இறைவழிகாட்டல் என்பவற்றோடு இணைந்து தோற்றம் பெறுகின்ற பொறுப்புணர்வு காரணமாக உலகின் வளங்களையும் செல்வங்களையும் கையாளுகின்ற விடயத்தில் ஒரு கலாசாரம்
உதயமாகின்றது.

செல்வங்கள் அனைத்தும் அல்லாஹ்வுக்கே சொந்தம். மனிதர்கள் அவற்றின் தற்காலிக உரிமையாளர்களே. உலகை உரிமை கொண்டாடிய நேற்றைய பரம்பரை சென்று விட்டது. நாளைய பரம்பரைக்குக் கொடுத்து விட்டு நாங்களும் சென்று விடுவோம். இறுதியில் உலகம், அதிலிருப்பவை அனைத்திற்கும் நிரந்தர அனந்தரக்காரனாக அல்லாஹ்வே இருப்பான்.

எனவே, இயற்கை வளங்களாக இருந்தால் என்ன? தேடிச் சம்பாதித்தவையாக இருந்தால் என்ன? பயன்படுத்திய அனைத்தினதும் வரவு செலவுகளை விபரங்களோடு மறுமையில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். இல்லையெனில், விபரங்களோடு அனைத்தையும் உரியவர்களிடம் அல்லாஹ் சமர்ப்பிப்பான். உரிமையின்றிப் பெற்ற அற்பமான பொருளுக்கும் மன்னிப்புக் கிடைக்காது போனால் தண்டனையே கிடைக்கும்.

உலக செல்வங்களைப் பற்றிய இத்தகையதொரு பார்வை அந்த செல்வங்களைக் கையாள்வதில் எத்துணை பொறுப்புணர்வை ஒரு மனிதனிடம் தோற்றுவிக்கும் என்பதை சிந்தித்துப் பாருங்கள். இன்று உரிமையில்லாதவற்றை அபகரிக்கின்ற நோக்கத்துடன்தான் கீழ்மட்டத்திலிருந்து மேல் மட்டம் வரை அரச, அரச சார்பற்ற நிர்வாக இயந்திரத்தின் இடம் தேடிச் செல்கிறார்கள் பலர்.

உற்பத்தி, சந்தைப்படுத்தல், ஏற்றுமதி, இறக்குமதி போன்றவற்றுடன் தொடர்பானவையாக இருக்கலாம் அல்லது அபிவிருத்தித் திட்டங்களை அமுல் செய்வதாக இருக்கலாம் சேவை வழங்கலாக இருக்கலாம் வேலை நேரத்தை சரியாகப் பயன்படுத்துவதாக இருக்கலாம் கடமைகளை நிறைவேற்றாமல் உரிமைகளுக்காகப் போராடுவதாக இருக்கலாம். இன்னோரன்ன செயற்பாடுகள் அனைத்தும் செல்வங்கள் தொடர்பிலான பொறுப்புணர்வை வேண்டி நிற்கின்றன. எனினும், யாரிடம் இந்தப் பொறுப்புணர்வைக் கண்டு கொள்ள முடியும்? இறையுணர்வு, மறுமை சிந்தனை, இறைவழிகாட்டல் என்பவற்றால்
வழிநடத்தப்படாதவர்களிடம் மிக மிக அரிதாகவே இத்தகைய பொறுப்புணர்வை உலகம் கண்டு கொள்ள முடியும்.

வாழ்க்கையின் இலட்சியம் பற்றிய பார்வை:

வாழ்க்கையின் இலட்சியத்தை வரையறை செய்து கொள்ளும் பொறுப்புணர்வு அடுத்து வருகிறது. மனித வாழ்க்கை என்பது காலத்தின் அடிப்படையில் பார்த்தால் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் வழங்கப்பட்டதோர் அவகாசமேயன்றி வேறில்லை.

பிரபஞ்சத்தின் ஆயுள், மனித வரலாற்றின் ஆயுள் என்பவற்றோடு ஒப்பிடும்போது ஒரு தனி மனிதனுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் ஆயுள் மிக மிக அற்பமானதும் சொற்பமானதுமாகும். அந்த அவகாசம் அவனுக்கு மீண்டுமொரு முறை கிடைத்துவிட மாட்டாது.

அந்த அவகாசத்தை அலட்சியம் செய்வது, பயனில்லாத வழிகளில் செலவிடுவது பொறுப்பற்ற செயலாகும். ஓர் அறிஞர் கூறும் உதாரணம் இதனை நன்கு புலப்படுத்துகின்றது. நீண்ட பாலைவனப் பயணத்தில் இருக்கின்றான் ஒரு மனிதன். அவனது கையில் ஒரு தண்ணீர்ப் பை இருக்கின்றது. அந்த தண்ணீரை அவன் எதற்கு பயன்படுத்துவான்? தனது களைப்பை போக்க கை, கால் முகம் கழுவுவதுகூட இந்தப் பயணத்தில் பொறுப்பற்ற செயலாகவே கணிக்கப்படும். இது போன்றதுதான் ஒரு மனிதனுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் வாழ்க்கை அவகாசமும்கூட… பயனற்ற ஒன்றில் மனிதன் அதனை ஙெ்லவிட்டு விடக் கூடாது.

இந்த வகையில் தனக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கின்ற அவ
காசம் தனக்குரியதல்ல அது ஒரு பணிக்குரியது என்ற உண்மையை மனிதன் விளங்கியிருக்க வேண்டும். அந்தப் பணிதான் மனிதன் படைக்கப்பட்ட நோக்கத்தை நிறை
வேற்றுவதாகும்.

மனிதன் படைக்கப்பட்ட நோக்கங்களை மூன்றாக வகுக்கலாம்.

நோக்கம் 01:

படைத்தவனை உணர்தல், அவனது வல்லமையை அறிதல், அவனைப் போற்றிப் புகழ்தல், அவனது அருள்களுக்கு நன்றி செலுத்துதல், அவனை வணங்கி வழிபடுதல், அனைத்து விவகாரங்களிலும் அவனை சார்ந்து நிற்றல், மொத்தத்தில் அவனை மையப்படுத்திய வாழ்க்கையொன்றை வாழுதல்.

நோக்கம் 2:

அல்லாஹ்வின் பூமியில் அவனது பிரதிநிதியாக செயற்படல், பூமியை வளப்படுத்தல், நிர்வகித்தல், மனிதன் உட்பட அனைத்து ஜீவராசிகளினதும் வாழ்விடம் என்ற வகையில் அதன் வளங்களை மேம்படுத்தி பாதுகாத்து அடுத்தடுத்து வருகின்ற சந்ததிகளிடம் ஒப்டைத்தல். அதன் பொக்கிஷங்களை அபகரிக்கும் அல்லது துஷ்பிரயோகம் செய்யும் சக்திகளோடு போரிடல்.

நோக்கம் 3:

மனித வாழ்க்கையை மேம்படுத்தல், மனிதனின் கண்ணி
யத்தையும் சுதந்திரத்தையும் உரிமைகளையும் பாதுகாத்தல். மனிதன் மீது கட்டவிழ்த்து விடப்படும் அநீதிகள், அடக்குமுறைகள் அனைத்தையும் பூமியின் மேற்பரப்பிலிருந்து அகற்றுதல். மனிதனை சகல அடிமைத்தளைகளிலிருந்தும் வாழ்க்கை சுமைகளிலிருந்தும் விடுதலை செய்தல். சமத்துவத்தையும் நீதியையும் மனித வாழ்க்கை முழுவதிலும் நிலைநாட்டல். மனிதனின் அறிவு, திறன், ஆன்மிகம், ஆரோக்கியம் அனைத்தினதும் மேம்பாட்டை உறுதிப்படுத்தல் உண்மைகளை அறிந்து சீதந்திரமாக சிந்தித்து வாழும் சுழலை அனைவருக்கும் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தல்.

மனித வாழ்வை இவ்வாறானதொரு திசையில் நகர்த்திச் செல்வதே உண்மையில் ஒரு முஸ்லிமின் பொறுப்புணர்வாகும். இந்த உணர்வு நாம் மேலே குறிப்பிட்டது போன்று அதன் அனைத்து பக்கங்களோடும் சமாந்தரமாகவும் சீராகவும் தொழிற்படுமாயின், உலகம் அதிசயமான பல மாற்றங்களுக்கும் முன்னேற்றங்களுக்கும் உட்படும் என்பதில் சந்தேகமேயில்லை.

இத்தகைய மாற்றங்களை தனி மனிதர்கள் மற்றும் குடும்பங்களிலிருந்து துவங்கி ஒரு கிராம அளவிலேனும் காண விழைவதன் மூலம் பொறுப்புணர்வின் மகிமையை உலகுக்கு எடுத்துச் சொல்ல முடியும். அத்தகைய பொறுப்புணர்வை வளர்ந்து மேலோங்கச் செய்வோம். அப்போது மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் உலகில் அதிசயங்கள் நிகழும்

Advertisements

Written by lankamuslim

நவம்பர் 24, 2018 இல் 8:45 பிப

பொது செய்திகள் இல் பதிவிடப்பட்டது

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: